Carnaval

Elk jaar begint het toch wel weer te kriebelen: dit jaar wel/geen carnaval vieren? Aangezien we vorig jaar net na carnaval (dom!) hadden bedacht dat het toch wel heel leuk zou zijn om met de noobs als WOW character verkleed en met zijn allen carnaval te gaan vieren, moest dat er dit jaar wel van komen. Zie hier het resultaat met bro en siz:

Volgend jaar moeten we echt een week vrij nemen en de hele week carnaval gaan vieren, want 1 avondje was natuurlijk veeeeels te weinig.

Echt wel schaatsen!

Al eeuwen niet geblogd, maar als mam roept dat er niemand van ons gezin meer schaatst moet ik toch even het tegendeel bewijzen (for everyone to show!):


Het was even glibberen in het begin, maar uiteindelijk kregen Joppie en ik de slag echt wel weer een beetje te pakken. Keileuk! En nu heb ik eindelijk weer schaatsen dus da's een mooi excuus om een keer naar de kunstijsbaan te gaan. Wie weet volgende keer (volgende winter?) minder geglibber?

Botoxleeftijd

Een tijdje geleden was het zover. De leeftijd waarop je aan de botox mag, waarop je stofwisseling minder snel gaat werken en je aan die nieuwe multivitamine moet! Ik werd dertig.

Dat schreeuwde natuurlijk om een feestje. Laurens en ik hebben daarom vorig weekend samen een feestje gegeven in de Gonz ter ere van onze beide verjaardagen, met bandjes!


Het was een hartstikke leuk feest en we hebben zelfs cadeautjes gekregen! Het was helaas niet zo druk als we hadden gehoopt, maar toch supergezellig met de aanwezige vrienden, kennissen en overige buitenlui. Zelfs Neel is niet gillend weggerend tijdens de optredens van de bands.

Hierbij nog een leuke foto van Koen, Neel en mij:

Banenjacht

Zoals een aantal van jullie wel weten ben ik inmiddels een maand werkeloos. Gedurende deze tijd heb ik flink opgeruimd, veeel aandacht besteed aan vampierenseries, mijn nieuwe ratjes en .... het wilde web doorspitten op zoek naar interessante vacatures. Best wel lastig! Aangezien ik een vrij brede studie heb gedaan en hele specifieke ervaring heb, is het niet gemakkelijk om door de vacatureomschrijvingen heen te prikken om te zien of ik uberhaupt een kansje maak. Maar ja, wie voldoet er nou aan het totale eisenpakket wat daar wordt opgesomd?

Voor de meeste traineeships ben ik inmiddels te oud. Toch voel ik me nog echt niet de senior die opdrachten binnen kan halen of de kar trekt. Lastig!

Afgelopen donderdag zijn Koen en ik naar het Careerevent in de Jaarbeurs geweest om eens te zien of we daar wijzer van zouden worden. Koen is net klaar met zijn studie en ook op zoek naar een baan dus dat was wel zo gezellig. Ik had totaal geen verwachtingen van die beurs. Ooit tijdens mijn studie was er een bedrijvenbeurs en daar werd toch echt verwacht dat je helemaal wist je wou gaan doen en je gehele toekomst voor de komende 10 jaar had uitgestippeld. En dat moest je dan ook nog ter plekke een flitsend sterk verhaal uitspugen om enigszins kans te maken op een luisterend oor. Laat staan dat men daar interesse in jou als toekomstige nieuwe medewerker had. Met alleen wat rondneuzen op websites en een set CV's op zak, voelde ik me daarom wel een tikkeltje onvoorbereid.

Het pakte echter hartstikke positief uit. Een grote hal van de jaarbeurs was compleet vol gepropt met kraampjes en je werd af en toe zelfs benaderd om naar het verhaal van de betreffende werkgever te luisteren, in plaats van andersom. Van het ene kraampje werden we enthousiaster dan van het andere, maar na afloop hadden we allebei bergen leuke input om eens goed te laten bezinken. Gisteren en vandaag heb ik een schifting gemaakt en uiteindelijk 3 sollicitatiemails verstuurd. Er zullen volgende week - als het goed is - nog 2 belletjes/mailtjes van bedrijven van de beurs volgen. Nu is het dus afwachten geblazen. Spanneeeeeeeeend!

Mocht het nergens toe leiden dan is er in elk geval op 12 en 13 november weer een beurs om opnieuw enthousiast van te kunnen worden!

Aagje en Lola

Tijd voor rattig nieuws! Na een paar dagen Waalwijk was het tijd om mijn gereserveerde ratjes op te gaan halen bij de Rattery in Hoofddorp. Vanuit Waalwijk was het een flink eind rijden maar volgens mij was ik wel voor het eerst in een keer goed gereden en netjes op tijd!

De ratjes zijn nog heeeeeel klein in vergelijking met de huidige ratten. Ze zijn geboren op 10-09-2010 en dus 6 weken oud. Ze zijn nog een beetje bangig en sowieso was het natuurlijk een stressvol dagje voor ze, vandaar dat ze gisteren de hele dag in een oud washandje in het reismandje mochten blijven om een beetje bij te komen. Vanochtend durfden ze al wel in mijn mouw te gaan zitten en af en toe naar buiten te komen, dus was het tijd om ze te introduceren bij de andere twee ratten.

Ze kregen met zijn allen een geurtje op en mochten op neutraal terrein kennismaken. Het ging gelukkig hartstikke goed! Freggle en Pippi hebben destijds flink gevochten, maar deze twee kleintjes weten gelukkig instinctief hoe het werkt en vinden het prima om zich onderdanig op te stellen richting Freggle.

Lola en Aagje

Na veel gesnuffel en enig gepiep lagen beide duo's in een apart hoekje een dutje te doen.


Uiteindelijk ging het zo goed dat het tijd was om te kooi grondig schoon te maken en het hele grut daarheen te verhuizen. Ook dat ging goed en inmiddels ligt de hele bende bovenop elkaar te slapen. Kan niet beter dus! Nu moeten ze de komende dagen nog flink aan mij wennen, maar dat gaat vast goedkomen.

Rattenhuisjes

Mijn ratjes hebben al een tijdje een nieuwe kooi. Bij de Rattery hebben ze een samenwerkingsverband met een volierebouwer en die maakt prachtige kooien die gelukkig wel knaagproof zijn.


Ze hebben sinds kort ook een nieuw huisje voor in de kooi. Volgens mij is het eigenlijk voor hamsters bedoeld, het is aan de krappe kant. Freggle en Pippi hebben daar echter totaal geen moeite mee en vinden het juist extra knus:

Hopenlijk komen er over ruim een maand weer twee nieuwe kleintjes bij van de Rattery, dus meer rattige updates dan!

Vakantie Deel 5: Metal Méan Fest - Belgie

Voor mijn 30ste verjaardag die in dit laatste weekend van de vakantie valt, heb ik van Laurens een heel speciaal cadeau gekregen: we gaan naar Metal Méan Fest in Belgie! Op vrijdag gaan we al die kant op zodat we zaterdag op tijd op het terrein kunnen zijn. Wederom hebben we via Bookings.com een hotelletje in de buurt opgezocht. Aangezien alles al aardig vol zit, komen we uit op een B&B in Durbuy, op ongeveer 10km afstand van het festivalterrein. Daar kunnen we dan vast wel met bussen en/of taxi's heen...denken we. In Durbuy hebben we geen idee hoe we verder moeten aangezien het B&B een stukje buiten Durbuy ligt en er meerdere wegen vanuit het centrum naar buiten de stad leiden. We besluiten om bij de Tourist info om informatie te vragen.

Overigens is Durbuy een heel sfeervol stadje, bijna schilderachtig. Op meerdere plekken staat aangegeven dat het de kleinste stad van Europa is en er van alles te zien is. Het is er dan ook erg druk met toeristen. De mevrouw van de tourist info weet ons te vertellen dat we in Petit-Han moeten zijn, buiten Durbuy. Ze spreekt een beetje Nederlands met een heel leuk Frans accent. We vonden haar " na het kruispunt, altijd rechtdoor, altijd rechtdoor" erg leuk.

We hebben het idee dat we totaal fout rijden: we rijden Petit-Han uit en Grand-Han in. Toch zitten we wel in de goede straat en komen we bij onze B&B aan: Villa Cambo. Dat is even heel bizar, het zijn kamers bij mensen in huis! Dat hadden we niet helemaal door toen we het boekten. Als de meneer ons de deur heeft uitgelegd en de mevrouw ons onze kamer heeft laten zien, zijn we wel in onze nopjes! De kamer is erg ruim en mooi schoon en we hebben een badkamer met bad! Heerlijk even badderen om bij te komen, want we hebben enorm lang over de reis gedaan en het was bloedheet.

Na navraag bij de beide eigenaars die overigens erg vriendelijk zijn en geweldig Nederlands spreken, blijken we in de buurt ergens op loopafstand te kunnen eten. Dat wordt heerlijk Belgisch bieren natuurlijk! We lopen een straat in die van - sorry voor het taalgebruik :) - Schubbekuttenveen naar Hollebolleoliebollenveen lijkt te leiden en hebben alweer het idee dat we fout zitten.
Toch komen we opeens bij een mooi en modern opgezet restaurant uit, met terras aan de rivier de Ourthe.
Je verwacht niet dat daar iemand zit, maar het terras zit aan het eind van de avond bomvol. Wel grappig: leden van de hoofdact van de volgende dag, zitten hier ook te eten. Het eten is echt heerlijk en de wandeling in het donker terug is enorm sfeervol.

De volgende ochtend vragen we ons een beetje af hoe het ontbijt hier zal verlopen. Ook dat blijkt geweldig goed verzorgd te zijn. Er is een lange tafel ingericht als ontbijtbuffet en alle mensen die er verblijven (er zijn 5 kamers in totaal) kunnen plaatsnemen aan tafeltjes. De eigenaars verzorgen koffie en thee en koken/bakken zelfs een eitje indien gewenst. We krijgen een mandje met allerlei soorten brood en broodjes, echt heerlijk.

We vragen nog even na hoe het hier zit met bussen, die blijken echter maar twee keer per dag (!) te rijden. Dat schijnt heel normaal te zijn in Wallonië. Ook taxi's rijden hier nauwelijks. De dochter van de eigenaars kan zich wel 1 taxicentrale verderop herinneren, maar het is allemaal heel anders dan we gewend zijn :) We vragen ons af of we er wellicht heen kunnen lopen, maar de vrouw des huizes biedt aan dat haar man ons wel even kan brengen. Geweldig, want het blijkt toch wel een flink eind weg en het is er redelijk heuvelachtig. We gaan er maar vanuit er aan het einde van het festival vast wel taxi's klaar staan...

Het festival is echt super! Het is erg warm, maar dankzij een enorme tent en de bomen op het terrein, is er genoeg schaduw voor iedereen. De bandleden zijn ondanks de warmte enorm enthousiast en ook het publiek lijkt er weinig last van te hebben. We doen navraag bij de ingang en bij de bar naar taxi's om toch even te checken hoe het zal gaan na afloop van het festival. We worden erg vreemd aangekeken en dat komt niet door ons gebrekkige Frans, taxi's? Blijkbaar blijft iedereen hier camperen/slapen of rijdt men zelf terug naar huis. We vrezen al dat we terug naar het B&B moeten lopen en gaan over op cola en water. Compleet lam nog 10km lopen is niet echt een optie.


Onkdanks de wandeling die ons na afloop te wachten staat, zijn de laatste twee bands: Rotting Christ en Mayhem echt genieten! Wat een bizar verjaardagsfeest zo, wel in positieve zin :)

We vetrekken tegen 1u van het terrein, de wandeling terug valt eigenlijk achteraf best wel mee. Het feit dat je op een soort regionale autoweg loopt waar men 90 km/u mag rijden, is wat minder fijn en ook schrikken we ons rot van de waakhonden bij de huizen waar we langs komen. Gelukkig zitten die allemaal achter een hek. We kunnen uiteindelijk zelfs een stukje afsnijden naar Grand-Han en als we langs het restaurant lopen waar we de avond ervoor hebben gegeten, is het heerlijk om te weten dat we bijna in ons lekkere bed kunnen kruipen. Het is inmiddels 3u, wat was het een geweldige verjaardag :)

De volgende ochtend hebben we de wekker gezet voor het ontbijt, want dat gaat er wel in na zo'n nachtelijke wandeling. Veel koffie ook :) De eigenaars zijn erg enthousiast vanwege het feit dat we terug zijn komen lopen en het allemaal prima gevonden hebben. Ook een andere Belgische gast spreekt ons enthousiast aan over het festival. We zijn stiekum ook wel een beetje trots op ons zelf! Het is bijna jammer om dit heerlijke landelijke leven te moeten verlaten en weer terug naar huis te rijden. Deze plek is echt een aanrader en het B&B is ons uiteindelijk erg goed bevallen.
Al is thuis zijn ook wel weer fijn. Utrecht sweet Utrecht!